به گزارش ایسنا، در شرایطی که آلودگی هوا، فاضلاب و پسماند به یکی از چالشهای جدی محیط زیستی کشور تبدیل شده است، بخش مهمی از این مشکلات به نحوه فعالیت صنایع، مدیریت نامناسب پساب و پسماند و نبود هماهنگی میان دستگاههای متولی بازمیگردد؛ مسائلی که در برخی مناطق صنعتی از جمله اشتهارد، اعتراضات مردمی را نیز به دنبال داشته است. از سوی دیگر، کاهش نسبی تولید برخی واحدهای صنعتی در سالهای اخیر لزوماً به معنای کاهش پایدار آلایندهها نیست و فرسودگی تجهیزات، افت کیفیت مواد اولیه و تغییر شرایط تولید میتواند حتی در واحدهای فعال، میزان آلایندگی را افزایش دهد.
در این میان، کنترل آلودگی از مبدا، پیش تصفیه فاضلاب متناسب با نوع فعالیت هر صنعت، انتقال پساب به تصفیهخانههای مرکزی و بازچرخانی آب، از جمله راهکارهایی است که میتواند همزمان به کاهش بار آلایندگی و مدیریت بحران آب کشور کمک کند. با این حال، نبود هماهنگی میان صنایع و دستگاههای مسئول، اختلاط فاضلابهای با ماهیت متفاوت و استفاده نکردن از ظرفیت دانشگاهها و شرکتهای دانشبنیان، از موانع اجرای مؤثر این راهکارهاست.
با توجه به اهمیت این موضوع، جمعی از دانشگاهیان با بررسی مشکلات محیط زیستی مناطق صنعتی و ارائه راهکارهای علمی و فناورانه، طرحی را برای رفع آلودگیهای محیط زیستی به دولت ارائه کردهاند؛ طرحی که بر کنترل آلودگی از مبدا، تفکیک و پیشتصفیه پساب صنایع، اصلاح فرآیندهای تولید، بازچرخانی آب و استفاده از ظرفیت علمی و فناورانه کشور تاکید دارد.
کاهش تولید کارخانهها به معنای کاهش آلودگی نیست
دکتر غلامرضا نبیبیدهندی، عضو هیات علمی دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران در گفتوگو با ایسنا، با اشاره به کاهش نسبی فعالیت و تولید برخی کارخانهها، گفت: اگرچه ممکن است در شرایط فعلی به دلیل کاهش میزان تولید کارخانهها، آلودگیهای زیستمحیطی نیز در ظاهر کاهش پیدا کرده باشد، اما این موضوع به معنای آن نیست که اقدام مؤثری برای کاهش آلایندهها انجام شده است.
وی افزود: کاهش میزان تولید برخی کارخانهها میتواند دلایل مختلفی از جمله مشکلات مربوط به تأمین مواد اولیه، هزینهها، دستمزدها و سایر مسائل داشته باشد و در نتیجه، میزان فعالیت آنها تا حدودی کاهش یافته است؛ بنابراین ممکن است میزان آلایندگی نیز در ظاهر کمتر شده باشد. …
