به گزارش ایسنا به نقل از پایگاههای خبری موزه سینمای ایران و روابطعمومی گروه سینمایی هنر و تجربه، دو رویداد سینمایی در هفتهای که گذشت، هرچند در دو ژانر متفاوت، بر یک نیاز مشترک در سینمای ایران صحه گذاشتند؛ اهمیت سرمایههای انسانی و معنوی در برابر محدودیتهای مالی و ساختاری.
پنجاهویکمین نشست «شبهای مستند» شامگاه دوشنبه (۹ شهریورماه)، با نمایش دو مستند «ایران؛ سرزمین ادیان» ساخته منوچهر طیاب و «به یاد دوست» ساخته سیاوش نقشبندی و اسعد نقشبندی، به مناسبت سالمرگ زندهیاد منوچهر طیاب، نویسنده و مستندساز، در سالن فردوس موزه سینما برگزار شد.
این برنامه با همکاری انجمن تهیهکنندگان سینمای مستند و فیلمخانه ملی ایران برگزار شد و اجرای نشست را فخرالدین سیدی، فیلمساز، بر عهده داشت.
سیدی در ابتدا با اشاره به سالگرد درگذشت طیاب (۴ شهریور) گفت که نمایش فیلم قدیمی او و فیلم ساخته نقشبندی، بهانهای برای یادبود این هنرمند است و همچنین از غیبت همایون امامی در نشست گفت که پس از تحقیق و پژوهش مفصل، کتابی ۴۶۰ صفحهای درباره زندگی و آثار منوچهر طیاب نگاشته است.
اسعد نقشبندی، فیلمساز، درباره آشنایی خود با طیاب از سال ۱۳۷۵ و همکاری در مستند «همراه باد» گفت که این آشنایی به همکاری صمیمانهای در پروژههای بعدی انجامید و او در کارهایی مانند مدیر تولید و مجری طرح حضور داشت.
او تأکید کرد که در این فرصت نمیتوان درباره طیاب سخن گفت و بهتر است مخاطبان به کتاب همایون امامی و تماشای آثار طیاب مراجعه کنند.
نقشبندی سپس به چالشهای ساخت نسخه دوم مستند «دریای پارس» در سال ۱۳۸۵ پرداخت و گفت که با مطرح شدن بحث تحریف نام خلیج فارس، وزارت ارشاد پیشنهاد ساخت این فیلم را داد، اما طیاب، که مقیم اتریش بود، بدون هیچ قرارداد و بودجهای، به همراه ارسطو مداح گیوی راهی جنوب شد.
او ادامه داد که با وجود نبود پشتوانه مالی، بخش زیادی از کار انجام شد و در نهایت فیلم به پایان رسید.
او همچنین اشاره کرد که در سال ۱۴۰۴، فیلمخانه ملی ایران بخشی از راشهای «دریای پارس» را در آرشیو خود یافت و بازسازی کرد و با دیدن نام فیلم روی کلاکت، به هویت آن پی برد.
نقشبندی افزود که در زمان قبل از انقلاب نیز سانسور وجود داشت و مستند «در سوگ شهر خاموش» و همین دو فیلم، از جمله آثاری بودند که با مانع مواجه شدند. …
