به گزارش ایسنا، «سوزنباران» حاصل تجربهای شخصی و چندساله است؛ تجربهای که از دل روزهای دشوار آغاز شده و به تدریج به یک پروژه هنری چندرسانهای تبدیل شده است.
رحیمی درباره نقطه آغاز این مسیر گفت: روزگار سختی بود و رنج تمامی نداشت. شروع کردم به دوختن. خانه به خانه به هم دوختم. این جمله شاید سادهترین کلید ورود به جهان «سوزنباران» باشد؛ جهانی که در آن دوختن، تنها یک عمل دستی و فیزیکی نیست، بلکه تلاشی برای کنار هم نشاندن تکههایی است که از هم گسستهاند.
او ادامه داد: سه سال پیش و در پی تجربهای شخصی، دوختن مجموعهای از نشانگرهای کتاب یا همان «بوکمارک» را آغاز کردم. خانههایی که با پارچه ساخته و دوخته شدند، به تدریج به صدها و سپس بیش از هزار قطعه رسیدند. پس از آن و در پی تجربه جنگ دوازدهروزه، مسیر این پروژه با نقاشی ادامه پیدا کرد؛ نقاشیهایی که از دل درد و رنج شکل گرفتند و به نوعی تلاش برای التیام تبدیل شدند. اما «سوزنباران» در نقاشی متوقف نماند. شعر، فیلم، صدا و چیدمان نیز به این تجربه پیوستند تا مجموعهای شکل بگیرد که در آن هر رسانه، قطعهای از یک روایت بزرگتر است. …
