نتایج پژوهش جدید نشان داد رویکرد آموزشی مبتنی بر بازی که ریشه در علم یادگیری و نه فقط وظیفه یا کار اضافی در برنامههای روزمره پرمشغله دارد و شیوهای برای آموزش است، میتواند زندگی کودکان را به شکلی بنیادین بهبود بخشد.
بازی برای کودکان عنصری حیاتی در رشد سالم شناختی و اجتماعی-هیجانی است. بازی موجب تقویت خودتنظیمی و عملکردهای اجرایی میشود، مهارتهای قرن بیستویکم مانند همکاری، ارتباطات و تفکر انتقادی را پرورش میدهد، از سلامت اجتماعی-هیجانی حمایت میکند و حتی دستاوردهای تحصیلی مانند رشد اولیه زبان و مهارتهای ریاضی را ارتقا میبخشد.
با این حال، فرصتهای بازی برای کودکان خردسال رو به کاهش است. جاناتان هایت، روانشناس اجتماعی گفت: والدین نگران، فرصتهای بازی مستقل را از بین میبرند و در نتیجه، فرزندانشان زمان کمتری را به بازی در داخل و خارج از خانه اختصاص میدهند که این امر باعث میشود کودکان به افرادی کمتحرکتر، غمگین و مضطربتر تبدیل شوند. …
