خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: سال ۱۳۶۰ در تقویم سیاسی جمهوری اسلامی ایران، نمادی از یکی از دشوارترین دورانهای گذار و تثبیت حاکمیت است. این سال که با اوجگیری درگیریهای مسلحانه و اقدامات تروریستی سازمانیافته توسط سازمان مجاهدین خلق (منافقین) و گروههای همسو همراه بود، حاکمیت نوپای انقلابی را در معرض آزمونی سخت قرار داد. هدف غایی جریانهای ضدانقلاب در آن مقطع، «فلجسازی ارکان اجرایی و قضایی کشور» از طریق حذف فیزیکی چهرههای کلیدی بود. این استراتژی که با ترورهای هدفمندِ مسئولان طراز اول آغاز شده بود، نهادهایِ در حالِ تحکیمِ نظام، از جمله دادستانی انقلاب، شهربانی کل کشور، سپاه پاسداران و کمیتههای انقلاب اسلامی را به عنوان اهداف اصلی خود برگزیده بود؛ چرا که بقا و کارآمدی این نهادها، مستقیماً به معنای توانایی نظام در کنترل نظم عمومی و سرکوب شبکههای زیرزمینی ترور بود.
۱۴ شهریور، روزی که دادستانی و شهربانی داغدار شدند …
