خبرگزاری مهر، گروه استانها - کوروش دیباج: کارخانه ریسباف فقط یک بنای تاریخی در محور چهارباغ بالا نیست؛ این مجموعه یکی از مهمترین بازماندههای میراث صنعتی اصفهان است که سرنوشت آن سالها میان مسئله مالکیت، تغییر کاربری، ایدههای مختلف موزهای و چگونگی تأمین هزینههای احیا در رفتوآمد بوده است.
ریسباف در دورههای مختلف با پیشنهادهایی از موزه منطقهای اصفهان تا موزه صنایع دستی و موزه جهان اسلام مواجه شده، اما در تمام این طرحها یک نقطه مشترک وجود داشته است: حفظ کارکرد موزهای مجموعه. اکنون پرسش اصلی این است که پس از تعیین تکلیف مالکیت، چه مدل اجرایی میتواند ریسباف را از مرحله ایده و تفاهم به مرمت و بهرهبرداری برساند.
مهدی طغیانی، نماینده مردم اصفهان و ورزنه در مجلس شورای اسلامی، از جمله نمایندگانی است که روند تعیین تکلیف مالکیت ریسباف را از نزدیک دنبال کرده است.
وی معتقد است انتقال مالکیت به وزارت میراث فرهنگی، نتیجه بخشی از پیگیریهای انجامشده برای خروج پرونده از یک اختلاف میان دستگاههای دولتی بوده است.
طغیانی در بخش نخست این گفتگوی تفصیلی با خبرنگار مهر، از سابقه ایده موزهای ریسباف، اختلافات مالکیتی، روند انتقال مالکیت سخن گفته و در نهایت بحث را به پرسش مهمتری رسانده است: ریسباف با چه مدل مالی و مدیریتی میتواند واقعاً احیا شود؟ مهدی طغیانی، نماینده مردم اصفهان و ورزنه در مجلس شورای اسلامی
ایده تبدیل ریسباف به موزه از چه زمانی مطرح شد و اساساً چه نوع موزهای برای این مجموعه مدنظر بود؟
موضوع ریسباف خیلی قدیمی است و از همان ابتدا هم درباره اینکه قرار است از این مجموعه چه استفادهای شود، بحثهایی وجود داشت. در مقاطع مختلف عنوانهایی مانند موزه بزرگ اصفهان، موزه منطقهای اصفهان، موزه نساجی، موزه فرش و موزه صنایع دستی مطرح شده است. بعدتر هم بحث موزه جهان اسلام مطرح شد.
اما به نظر من، نکتهای که در همه این پیشنهادها مشترک بود، این است که ریسباف باید موزه باشد. درباره جزئیات کاربریهای جانبی ممکن است پیشنهادهای مختلفی مطرح شده باشد، اما اصل موزهای شدن مجموعه مورد تأکید بوده است. …
