سیاسی
گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم-صبح 2 سپتامبر 1945 (10 شهریور 1324) عرشه ناو آمریکایی «میزوری» در خلیج توکیو محل یکی از مهمترین مراسم های قرن بیستم بود. نمایندگان ژاپن آمده بودند تا سند تسلیم را امضا کنند. جنگی که شش سال پیش از آن در اروپا آغاز شده بود، حالا در آسیا هم به پایان میرسید. دوربینها لحظه را ثبت میکردند و جهانی که هنوز بوی باروت میداد میخواست باور کند که بدترین کابوس تاریخ بالاخره تمام شده است.
اما این جنگ قبل از آنکه با امضای چند صفحه کاغذ تمام شود، شهرهایی را به ویرانه تبدیل کرده بود و میلیونها انسان را کشته بود. اروپا دو بار در کمتر از نیم قرن، میدان جنگ قدرتهای بزرگ شده بود. جنگ جهانی اول( 5 مرداد1293 تا 19 آبان 1297) و بعد جنگ جهانی دوم(9 شهریور 1318 تا 10 شهریور 1324) میلیونها سرباز و غیرنظامی کشته شده بودند و کشورهایی که زمانی خود را مرکز تمدن میدانستند، حالا با شهرهای سوخته و نسلهایی داغدار روبهرو بودند.
قرار بود این پایان درسی بزرگ برای بشر داشته باشد: دیگر نباید اجازه داد اختلاف قدرتها، جاهطلبی دولتها و منافع سیاسی، جهان را دوباره به چنین فاجعهای بکشاند. اما درست در همان روزهایی که جنگ تمام میشد، اتفاق دیگری افتاده بود. اتفاقی که معنای قدرت را برای همیشه تغییر داد.
چند هفته قبل از مراسم تسلیم ژاپن، در 6 اوت 1945 بمبی بر هیروشیما انداخته شد. سه روز بعد، بمب دیگری بر ناکازاکی. برای اولین بار در تاریخ یک سلاح هستهای در جنگ علیه یک شهر به کار گرفته شده بود. صدای انفجار که خواب دو شهر را در چند ثانیه به جهنم تبدیل کرد، فقط صدای پایان جنگ نبود. آغاز عصر تازهای بود که در آن انسان توانسته بود وسیلهای برای نابودی در مقیاسی بیسابقه بسازد.
آمریکا تنها کشوری است که تاکنون از سلاح هستهای در جنگ استفاده کرده است. این واقعیت، امروز هم بخشی از تاریخ ثبتشده جهان است. همانطور که تصاویر بازماندگان هیروشیما بخشی از حافظه قرن بیستم است. با این حال شاید عجیبترین بخش ماجرا خود بمب نباشد. این است که بشر با وجود دیدن نتیجه آن، خیلی زود دوباره به همان منطق برگشت. …
