سیاسی
به گزارش خبرنگار حوزه دولت خبرگزاری تسنیم، در حالی که نظم بینالملل برای دههها تحت سیطره تکقطبی و قواعد تعیینشده توسط قدرتهای غربی بوده است، ظهور سازمان همکاری شانگهای (SCO) به عنوان یکی از بزرگترین بلوکهای منطقهای جهان، نشان از تغییر پارادایم در معادلات قدرت دارد. پیوستن رسمی جمهوری اسلامی ایران به این سازمان، تنها یک گام دیپلماتیک برای بهبود روابط منطقهای نیست؛ بلکه کنشی راهبردی در جهت مقابله با «یکجانبهگرایی» و حمایت از گذار به جهانی «چندقطبی» است.
شکست استراتژی انزوا؛ حضور در قلب قدرت جدید
یکی از اصلیترین ابزارهای سیاستهای فشار حداکثری و یکجانبهگرایی، استفاده از ابزار انزوا و قطع پیوند کشورهای هدف از بدنه اصلی مدیریت جهانی است. با این حال، عضویت ایران در شانگهای، این استراتژی را با چالشی بنیادین روبرو کرده است. ایران با حضور در این سازمان، از دایرهای که توسط قدرتهای غربی تعریف شده فراتر رفته و خود را در قالب ساختاری قرار داده است که از نظر جمعیت، وسعت جغرافیایی و منابع طبیعی، بخش عظیمی از جهان را نمایندگی میکند. این حضور نشان میدهد که هیچ قدرت واحدی نمیتواند به تنهایی مسیر آینده جهان را بدون توجه به بازیگران کلیدی آسیا تعیین کند.
تثبیت چندقطبیگرایی؛ از سیاست به ساختار
یکجانبهگرایی تنها به معنای تسلط نظامی نیست، بلکه شامل تسلط بر قواعد بازی در حوزههای مالی، امنیتی و حقوقی نیز میشود. سازمان همکاری شانگهای با ایجاد ساختارهای جایگزین، در حال تغییر ماهیت قواعد بینالملل است. حضور ایران در این سازمان، به معنای مشارکت در تدوین قواعدی است که برخلاف رویکردهای تکقطبی، بر اصل احترام متقابل و عدم مداخله در امور داخلی تأکید دارند.
این سازمان با ایجاد توازن میان قدرتهای بزرگ آسیایی (مانند چین و روسیه) و سایر اعضا، بستری را فراهم میکند که در آن، تصمیمات جهانی دیگر تنها در اتاقهای کارl واشنگتن یا بروکسل گرفته نمیشود.
امنیت جمعی؛ جایگزینی برای مداخلات یکجانبه …
