استانها
خبرگزاری تسنیم، یادداشت؛ مجتبی لشکربلوکی، مدرس دانشگاه|امام حسن مجتبی(ع) به عنوان دومین امام شیعیان، در فاصله سالهای 40 تا 50 هجری قمری، 10 سال عهدهدار مقام امامت و حدود هفت ماه نیز خلیفه مسلمانان بود.
بخشندگی و رسیدگی به نیازمندان از برجستهترین ویژگیهای زندگی امام حسن مجتبی(ع) بود؛ بهگونهای که آن حضرت دو بار تمام اموال خود و سه بار نیز نیمی از داراییهایش را در راه نیازمندان بخشید و به همین سبب به «کریم اهلبیت» شهرت یافت.
با وجود ابعاد گسترده شخصیتی و جایگاه والای امام مجتبی(ع)، صلح آن حضرت با معاویه را باید شاخصترین و در عین حال یکی از غمانگیزترین وقایع سیاسی زندگی ایشان دانست؛ واقعهای که در دل خود حکمتها و واقعیتهای مهمی از شرایط جامعه اسلامی آن روزگار را جای داده است.
شرایط پس از صلح بهگونهای بود که حتی برخی افراد به ظاهر متدین و فاقد بصیرت، امام جامعه را «مذلّ المؤمنین»؛ یعنی خوارکننده مؤمنان، خطاب کردند، بیآنکه شرایط سیاسی و اجتماعی زمانه و وضعیت جامعه اسلامی را در تصمیم امام مورد توجه قرار دهند. …
