گروه اندیشه: نشریه آتلانتیک در ۳ مه ۲۰۲۶ مطلبی منتشر کرده از الن کاشینگ در باره افزایش نظارت سرمایه داری بر احساسات و میزان تعقل کارگران با هوش مصنوعی. الن کاشینگ در مقاله خود تاکید می کند که فناوری جدید «هوش مصنوعی عاطفی» (Emotion AI) گامی فراتر از پایش سادهٔ بهرهوری برداشته و اکنون برای تحلیل احساسات، حالات چهره، لحن صدا و حتی میزان همراهی و سازگاری کارکنان به کار گرفته میشود. نرمافزارهایی نظیر «مورفکست» با تحلیل ویدیوهای جلسات، مکالمات و پیامها، گزارشهایی از حالات روحی افراد—مانند اشتیاق، بیحوصلگی یا خشم—ارائه میدهند. این ابزارها که بدون نیاز به تجهیزات پیچیده و حتی بدون کسب رضایت صریح افراد قابل استفادهاند، به سرعت توسط شرکتهای بزرگ و برنامههای مدیریتی روانه بازار شدهاند تا مرزهای نظارت سازمانی را به حریم روانی و عواطف شخصی نیروی کار گسترش دهند. این مطلب را در ادامه می خوانید:
****
خبر خوب—دستکم برای من—این است که رایانه فکر میکند من شخصیت دلنشینی دارم. طبق دادههای برنامهای به نام «مورفکست» (MorphCast)، من در جلسه اخیری که با فرادست خود داشتم، عموماً «سرگرمشده»، «مصمم» و «علاقهمند» بودهام؛ اگرچه—هر کاری میخواهید بکنید—گاهی هم «بیحوصله» جلوه کردهام. میبینید، مورفکست مدعی است که با استفاده از هوش مصنوعی، ژرفا و دگرگونیهای عواطف انسانی را درک میکند. این برنامه دریافت که حالت روانی من «مثبت» و «پویا» بوده است، نه منفی یا منفعل. میزان توجهم نیز تا حد قابل قبولی بالا بود. همچنین، این هوش مصنوعی به من اطلاع داد که عینک میزنم—واقعاً شگفتانگیز و کشف جدیدی بود! …
