به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین از سوی دیگر، تاریخ شیرینی ایرانی از تاریخ ورود شکر، گسترش قنادی و تحول فناوری پخت جدا نیست. برخی انواع شیرینی و حلوا در منابع بسیار قدیمی دیده میشوند، در حالی که بعضی محصولات امروزی نتیجه تحولات متأخرترند. بنابراین برای شناخت شیرینی سنتی ایرانی باید تاریخ، مواد اولیه و فنون قنادی را در کنار فرهنگ مصرف آن بررسی کرد. تاریخچه کوتاه شیرینی سنتی ایرانی
شیرینی در ایران سابقهای طولانی دارد، اما نمیتوان همه شیرینیهای امروز را مستقیماً به ایران باستان نسبت داد. در منابع مربوط به آشپزی ایران پیش از اسلام، از انواع خوراکیهای شیرین، حلواها، فرآوردههای مغزی و ترکیباتی با عسل و میوه نام برده شده است. برای مثال، ایرانیکا با استناد به متون پهلوی از خوراکیهایی مانند لوزینک، شیرینی گردویی و انواع فرآوردههای شیرین یاد میکند.
عسل و میوههای شیرین پیش از رواج گسترده شکر، مهمترین منابع شیرینی در بسیاری از سنتهای غذایی بودند. موزه بریتانیا در بررسی تاریخ شیرینیسازی ایران توضیح میدهد که پیش از استفاده گسترده از شکر، عسل، خرما، زردآلو و انار در تهیه خوراکیهای شیرین به کار میرفتند. شکر بعدها به منطقه خاورمیانه راه یافت و چند قرن پیش از رواج آن در اروپا، در این منطقه شناخته شده بود. همین ماده بهتدریج امکان تولید طیف گستردهتری از شیرینیها را فراهم کرد.
دوره صفوی یکی از دورههای مهم در تحول فرهنگ خوراک و شیرینی در ایران است. در این دوره، خوراک و پذیرایی دربار اهمیت زیادی داشت و شیرینی نیز بخشی از فرهنگ تجمل و پذیرایی بود. موزه بریتانیا شیرینیهای ایران دوره صفوی و سنتهای مرتبط با مصرف آنها را در چارچوب فرهنگ مهمانی و نمایش شکوه دربار بررسی میکند و گسترش شیرینیپزی در این دوران را نشانی از تجمل درباری میداند. این دوره را نمیتوان نقطه آغاز شیرینی ایرانی دانست، اما در سازمانیافتن فرهنگ شیرینی، پذیرایی و استفاده از مواد معطر نقش مهمی داشت. تاریخ قنادی در ایران …
