به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دعا یکی از خالصانهترین جلوههای عبادت و بندگی انسان در برابر خداوند است. نیایش در حقیقت درخواست بنده از پروردگار است؛ درخواستی که از شناخت خداوند، درک توحید و باور به ربوبیت او سرچشمه میگیرد.
انسان تا زمانی که به معرفت نرسیده، حقیقت توحید را بهطور کامل درک نکرده و خود را از هرگونه شرک و وابستگی غیرالهی پاک نکرده باشد، نمیتواند حقیقتاً دست نیاز به سوی خداوند دراز کند. به همین دلیل میتوان بسیاری از زیباییهای عبادت و پرستش را در دعا مشاهده کرد.
بنابر روایت باشگاه خبرنگاران جوان، دعا به معنای بریدن از غیر خدا و همه اسباب و پیوستن به سرچشمه غنای الهی است. انسان در مقام دعا، فقر و نیاز خود را در برابر ذات بینیاز خداوند آشکار میکند و با درک اضطرار ذاتی خویش، از همه چیز روی برمیگرداند و به سوی خداوند غنی و حمید پناه میبرد. از همین رو، دعا را نماد اخلاص، توحید و بندگی و یکی از زیباترین جلوههای خضوع و خشوع دانستهاند.
حقیقت دعا و جایگاه آن در آموزههای اسلامی
معرفت؛ نخستین پایه دعا …
