زینب کاظمخواه: این پرسش تازهای نیست. آنقدر درباره خروج آرشیو صداوسیما، استفاده شبکههای ماهوارهای فارسیزبان خارج از کشور از تصاویر تاریخی ایران و حتی فروش این تصاویر صحبت شده که حالا با هر روایت تازه، دوباره همان سؤال قدیمی روی میز میآید؛ سؤالی که هنوز پاسخ جامع و قانعکنندهای برای آن ارائه نشده است. حالا نوبت محمود فرجامی است. او در «اتاق سردبیری» خبرآنلاین، روایتی از سرنوشت بخشی از آرشیو پیش از انقلاب صداوسیما مطرح کرده؛ روایتی درباره فردی که مدعی در اختیار داشتن آرشیو این سازمان بوده، با شبکههای خارج از کشور تماس گرفته، نمونههایی از تصاویر را برای فروش ارائه کرده و در ادامه، پای انتقال هارد و مذاکره مالی در خارج از ایران به میان آمده است. در روایت فرجامی، مقصد نهایی این تصاویر منوتو بوده است.
اما اهمیت این روایت در «تازه بودن» آن نیست. بخش مهمی از این داستان پیش از این نیز گفته شده بود؛ حتی از زبان مدیر شبکهای که تصاویر را خریداری کرده بود. روایت دیگری که اکنون محمود فرجامی، روزنامهنگار و طنزپرداز مطرح کرده نیز همین مسیر را از زاویهای دیگر ترسیم میکند: اینکه خروج آرشیو از ایران، در نهایت به دسترسی «منوتو» به مجموعهای غنی از تصاویر تاریخی و شکلگیری بخش مهمی از مستندهای تاریخی این شبکه منجر شد.
برای فهمیدن اینکه این ماجرا از کجا آغاز شده، باید به عقب بازگردیم.
نقطه آغاز این گزارش، روایت محمود فرجامی است؛ نه به این معنا که او نخستین کسی است که درباره خروج آرشیو صداوسیما صحبت کرده، بلکه از این جهت که اظهارات او بار دیگر پروندهای قدیمی را باز کرده است.
در روایت فرجامی، فردی با بیبیسی تماس میگیرد و مدعی میشود آرشیو صداوسیما را برای فروش در اختیار دارد. نمونههایی از تصاویر ارائه میشود و مشخص میشود که صحبت از مجموعهای ارزشمند از تصاویر تاریخی تلویزیون ایران است. در ادامه، موضوع انتقال هارد و پرداخت پول در دبی مطرح میشود و بنابراین روایت، در نهایت مشخص میشود که این فرد در حال فروش آرشیو به «منوتو» بوده است. …
