علامه باید سرشار از علم باشد و در میان این همه ادیب و دانشمند و فیلسوفی که در تاریخ فرهنگ ایران نامشان آمده، کم هستند آنان که پیشوند علامه را برازندهشان دانستهاند. حتی سویهی هجوآمیز و طنزآلودش بیشتر کاربرد داشته و خطاب به کسی که داعیهی دانش داشته در زمینههای مختلف و غرق در تبختر آرای خودش را فصلالخطاب و رایالآراء میدانسته به کنایت میگفتهاند: «علامه دهر». جواد مجابی اما به حقیقت و بیمبالغت و بیکنایت علامه دهر بود. آراسته به چندین هنر و مسلح به تجربه و سوادی توامان وسیع و ژرف. از آخرینهایی که خلاف رسم این روزگار که آدمها خویشفرما و به دروغ در پروفایلهایشان خود را همهفنحریف و همهچیزدان جلوه میدهند، علامهای بود که هم سواد آکادمیک داشت و هم ذهن پویای کاوشگرش را وامیداشت به پژوهشهای ژرف و آموختن و آموزاندن و تمام اینها بی نخوت و تفاخر و بی سودای شهرت و ثروت و قدرت. انسانی چندوجهی و ژرفاندیش و به معنای واقعی کلمه پرکار، که نه این متن و نه هیچ متنی در این قامت نمیتواند نگاه جامعی به کارنامه پربارش داشته باشد. …
سایت خبرآنلاین / ۲۹ ساعت قبل
علامه فروتن دهر
حتی آخرین باری که فرصت دیدارش فراهم شد در رونمایی بازنشر رمان «شب ملخ»، گر چه پیدا بود گذر سالیان و کیفیت گذر سالیان قدری تکیدهاش کرده، اما هیچ رنگ رفتن نداشت. پرشور و امیدوار از آینده حرف میزد، از رمان بعدی، کار بعدی. همچنان شوخطبع و ظریف و مهربان و آقامنش و آزاده و البته متواضع. از دیرباز در فرهنگ ما صفت مبالغهای از ریشه «علم» وجود داشته که به هر کسی اعطا نمیشده است.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
