اکوایران: صنعت تهویه مطبوع ایران در نقطهای قرار گرفته که مشکلات آن دیگر تنها به مسائل تولید، واردات یا تأمین مواد اولیه محدود نمیشود؛ مسئله اصلی به نحوه سیاستگذاری انرژی و تنظیم بازار بازمیگردد. صنعتی که به طور مستقیم با یکی از بزرگترین مصارف برق کشور ارتباط دارد، همچنان از نبود استانداردهای جامع، نظارت مؤثر بر بازار و سیاستهای روشن برای مدیریت مصرف رنج میبرد. به گزارش اکوایران- در سالهای گذشته، سیاستگذاری برای صنعت تهویه با تأخیر همراه بوده است، تأخیری که بخشی از آن به نبود نگاه یکپارچه به این صنعت بازمیگردد. در حالی که تجهیزات سرمایشی و تهویه مطبوع مستقیماً بر مصرف برق و گاز اثر میگذارند، سیاست صنعتی و سیاست انرژی در این حوزه به اندازه کافی به یکدیگر متصل نشدهاند. نتیجه آن نیز بازاری است که در آن تولیدکنندهای که برای ارتقای بهرهوری انرژی سرمایهگذاری میکند، الزاماً از مزیت رقابتی برخوردار نیست.
یکی از چالشهای جدی، ورود کالاهای کمکیفیت و پرمصرف به بازار است. مسئله تنها واردات نیست؛ بلکه واردات کالایی است که بدون ارزیابی دقیق کیفیت و مصرف انرژی، با محصول تولید داخل رقابت میکند. در چنین شرایطی، تولیدکنندهای که ملزم به رعایت استانداردها، پرداخت هزینههای تولید و سرمایهگذاری برای افزایش بهرهوری است، در برابر محصولی قرار میگیرد که ممکن است با قیمت پایینتر و بدون برخورداری از همان الزامات وارد بازار شود.
این رقابت نابرابر در بلندمدت میتواند پیامد مهمی برای اقتصاد صنعتی کشور داشته باشد. شرکتهایی که توان تولید محصولات باکیفیت و حتی ظرفیت صادرات دارند، زمانی که بازار داخلی به سمت کالای ارزان و کمکیفیت سوق پیدا کند، انگیزه و توان لازم برای ادامه سرمایهگذاری را از دست میدهند. در نهایت، ممکن است صنعتی که قابلیت تبدیلشدن به یک بخش صادراتمحور را دارد، قربانی ضعف تنظیمگری شود.
در سوی دیگر ماجرا، مسئله ناترازی برق قرار دارد. بر اساس آماری که در این زمینه مطرح شده، حدود ۴۰ درصد مصرف برق در ساعات اوج مصرف به تجهیزات تهویه مطبوع مربوط میشود. اگر این سهم را در مقیاس کل شبکه برق کشور در نظر بگیریم، اهمیت سیاستگذاری در حوزه تجهیزات سرمایشی کاملاً روشن میشود. …
