عصر ایران؛ فرزانه متین - در تهران قدیم، پیش از تأسیس مدارس به شیوه جدید، دانشآموزان از ۶ تا ۱۸ سالگی باید در مکانهایی به نام مکتبخانه، خواندن و نوشتن را فرامیگرفتند. مکتب خانه هایی که آموزش می دادند اما با استفاده از روشهای سخت گیرانه و مستبدانه.
به خاطر سخت گیری ها بیشتر محصلین از رفتن به مکتب سر باز میزدند تا جایی که در آغاز مشروطیت تنها سه درصد از کل جمعیت کشور باسواد بودند و مابقی نمیتوانستند بخوانند و بنویسند. ماهیت مکتب خانه
در آن روزگار دو نوع مکتبخانه وجود داشت: یکی به صورت خصوصی که در منازل اعیان، اشراف و رجال برای فرزندان شان بود و نوع دیگر مکتبخانههای عمومی که تمام طبقات و خانوادهها فرزندان شان را راهی آنجا میکردند.
شهریه مکتبخانههای اعیانی، ۱۰ قران (۱۰ ریال) و مکتبخانههای معمولی بین پنج تا ۱۰ قران بود.
مکتبخانه، از اتاقهایی در کوچه، گذر، بالاخانههای مشرف به کوچه و اتاقهای جلو هشتی خانهها به صورتی که مزاحم اهل خانه نباشد تشکیل میشد. …
