برخلاف تصور عمومی، جلسات درمانی در روزهای «بیبحران» نه تنها اتلاف وقت نیستند، بلکه به دلیل نبود فشارهای عصبی، بهترین فرصت برای شناسایی الگوهای رفتاری پنهان و پیشگیری از بازگشت دورههای افسردگی و اضطراب محسوب میشوند.
به گزارش فرارو به نقل از وکس، اکثر مراجعان رواندرمانی یا تراپی را فرآیندی اورژانسی تصور میکنیم؛ چیزی شبیه به جعبه کمکهای اولیه که تنها زمانی به سراغش میرویم که زخمی عمیق بر روحمان نشسته باشد یا بحرانی جدی زندگیمان را درهم نوردیده باشد.
در اکثر هفتهها، وقتی مقابل درمانگر خود مینشینیم، دستور کار جلسه مشخص است: بررسی ابعادی از زندگی که گویی در حال از هم پاشیدن هستند. از ناتوانی در کنترل خشم هنگام بحثهای سیاسی گرفته تا آشفتگی در مدیریت امور مالی یا تنشهای خانوادگی. اما گاهی اوقات، چرخ روزگار آرام میچرخد، زندگی روال عادی خود را طی میکند و ما با این احساس به جلسه میرویم که «امروز هیچ حرفی برای زدن نداریم».
در چنین لحظاتی، وسوسه لغو نوبت بسیار شدید است. چرا باید وقت و هزینه خود را صرف جلسهای کنیم که در آن ظاهراً هیچ «دردی» برای درمان وجود ندارد؟ متخصصان و رواندرمانگران معتقدند که دقیقاً همین جلساتِ به ظاهر کسلکننده، میتوانند به طرز شگفتآوری بینشساز و تأثیرگذار باشند.
در واقع، صحبتهای پراکنده و به اصطلاح «گپزدنهای معمولی» با درمانگر نه تنها پیوند عاطفی میان مراجع و متخصص را تقویت میکند، بلکه به درمانگر اجازه میدهد عملکرد شما را در دورههای آرامش مشاهده کرده و مشکلاتی را که در لایههای زیرین پنهان شدهاند، کشف کند. سکوتهای معنادار؛ وقتی «هیچچیز» گویای «همهچیز» است
بسیاری از مراجعان در ابتدای جلسات خود بابت اینکه «اتفاق خاصی نیفتاده» عذرخواهی میکنند، اما متخصصان تأکید دارند که این شرم یا احساس بیهودگی کاملاً بیمورد است. درمانگران برای مواجهه با این لحظات سکوت و رکود آموزش دیدهاند. آنها میدانند که جلساتی که با جمله «حرفی برای گفتن ندارم» شروع میشوند، به ندرت خالی میمانند؛ این جلسات معمولاً افشاگر حقایق پنهانی هستند. …
