عصر ایران - وقتی روز سختی را پشت سر می گذاریم، معمولا اولین گفت و گویی که شکل می گیرد، گفت و گویی است که با خودمان داریم. «من از پس این کار برنمی آیم»، «همه چیز خراب شد» یا برعکس، «این شرایط سخت است، اما می توانم مدیریتش کنم». شاید این جمله ها در ظاهر فقط افکاری گذرا باشند، اما نحوه برخورد ما با خودمان می تواند فراتر از حال و هوای لحظه ای اثر بگذارد.
مغز و بدن ارتباطی دائمی با یکدیگر دارند و استرس، احساسات و برداشت ما از اتفاقات می تواند روی واکنش های فیزیولوژیک بدن اثر بگذارد. به همین دلیل، در سال های اخیر توجه بیشتری به نقش خودگویی، تنظیم احساسات و ارتباط ذهن و بدن شده است. پژوهش ها نشان داده اند که کاهش استرس و ایجاد احساس امنیت و آرامش می تواند بر عملکرد سیستم عصبی و برخی فرایندهای بدن تاثیر بگذارد.
خودگویی مثبت چیست؟
خودگویی همان گفت و گوی درونی ما با خودمان است؛ صدایی که هنگام تصمیم گیری، مواجهه با شکست، نگرانی از آینده یا حتی انجام کارهای روزمره در ذهنمان شنیده می شود. این گفت و گو همیشه مثبت نیست و گاهی می تواند به چرخه ای از سرزنش، نگرانی و بدترین سازی شرایط تبدیل شود. …
