کامران امامی، رئیس اسبق کارگروه بینالمللی مدیریت تطبیقی سیلاب در ICID، در روزنامه شرق نوشت: چند روز پیش، زنجیرهای از رخدادهای طبیعی، فاجعهای بزرگ را برای نپال رقم زد. ریزش یخچال، ایجاد یک سد طبیعی، روگذری و سرانجام تخریب آن سد، روانشدن تندسیلاب و سپس شکلگیری سیلاب واریزهای، هزاران نفر را به کام مرگ کشاند و ضربه اقتصادی مهیبی بر این کشور فقیر وارد کرد؛ ضربهای که آثار آن ممکن است تا دههها باقی بماند.
اما شاید مهمترین درس این فاجعه برای ما، نه خود حادثه، بلکه امکان کاهش چشمگیر تلفات جانی از طریق پیشبینی و هشدار بهموقع درباره بخشی از این زنجیره باشد. در گزارشها آمده است که در مقطعی، تراز آب در مدت تنها ۳۰ دقیقه حدود ۹ متر افزایش یافت. چنین افزایش سریعی در تراز آب، میتواند نشانهای هشداردهنده از شکلگیری یک رخداد تندسیلابی باشد. با دانش و فناوریهای امروز و با بهرهگیری از تجربه کشورهای توسعهیافته، ایجاد سامانههای پیشبینی و هشدار سریع تندسیلاب، بهویژه در نقاط پرخطر، کاملا دستیافتنی است و در بسیاری از موارد میتواند تلفات جانی را به نحو قابل ملاحظهای کاهش دهد.
در فیلمهایی که از تندسیلابهای نپال منتشر شده است، به وضوح میتوان دید که گاهی تنها چند ثانیه تفاوت میان مرگ و زندگی است. بنابراین میتوان تصور کرد که پیشهشداری چنددقیقهای یا حتی چنددهدقیقهای میتوانست جان شمار زیادی از انسانها را نجات دهد. تصور کنید در دره این رودخانه، صدها آژیر هشدار تندسیلاب نصب شده بود و همزمان پیام هشدار به تلفنهای همراه تمام افراد حاضر در منطقه ارسال میشد. البته فناوری بهتنهایی کافی نیست؛ آموزش و آگاهی مردم از پیشنیازهای اساسی موفقیت هر سامانه هشدارسریع محلی است. …
