مهدی زارع، رئیس مرکز ملی پیشبینی زلزله پژوهشگاه بینالمللی زلزلهشناسی و مهندسی زلزله، گفت: مناطق شهری در ایران به ویژه طی ۸۰ساله اخیر بر روی بسیاری از گسلهای فعال و لرزهزا توسعه یافته، به نحوی که گسلها از نزدیکی یا حتی از میان کانونهای جمعیتی کشور میگذرند. این در حالی است که تجربه زمینلرزههای مخرب تاریخی، از طبس ۱۳۵۷ و منجیل ۱۳۶۹ و بم ۱۳۸۲ و سرپل ذهاب ۱۳۹۶، همپوشانی سکونتگاههای انسانی با پهنههای گسیختگی گسلی و افزایش فاجعههای انسانی و مالی گسترده به دلیل معرضیت بالای جمعیتی در مجاورت پهنههای گسله را نشان میدهد.
به گزارش ایسنا، وی با طرح این سوال که آیا روند تحولات جمعیتی ایران تا افق ۱۴۱۵ خورشیدی موجب کاهش یا تشدید این معرضیت خواهد شد؟ اظهار کرد: شواهد موجود حاکی از آن است که ساختار شهرنشینی و توزیع فضایی جمعیت، نه تنها از حریم گسلها فاصله نگرفته، بلکه در بسیاری از موارد به سمت پهنههای پرخطر حرکت کرده است. …
