رویداد۲۴| با نزدیک شدن به روزهای آغازین سال تحصیلی، بار دیگر نهاد دانشگاه نه به عنوان زیستبوم پژوهش و عقلانیت، بلکه به عنوان سیبل تسویهحسابهای جناحی نشانه رفته است. هجمه سنگین، همزمان و کانونداری که طی روزهای اخیر از سوی رسانهها و تشکلهای ردیف اول جریان اصولگرا علیه حسین سیمایی و مدیران ارشد وزارت علوم شکل گرفته، یک اتفاق ساده یا صیانت از قانون نیست؛ بلکه نشانه هراسی دیرینه از حاکمیت منطق گفتوگو، بازگشت رواداری به فضای آکادمیک و گشایش در پرونده استادان و دانشجویان محروم از تحصیل است. یک نشست دانشجویی چگونه به پرونده امنیتی تبدیل شد؟
جرقه این موجسواری سیاسی از نشستی خورد که به میزبانی یک کارزار دانشجویی و با حضور رئیس سازمان امور دانشجویان برای بررسی مطالبات صنفی بیش از ۱۰ هزار دانشجو برگزار شد. در این میان، حضور چند دانشجوی زن با پوشش اختیاری کافی بود تا ماشین تخریب جریان رقیب روشن شود. رسانههایی، چون خبرگزاری فارس، مهر و روزنامه فرهیختگان، با ضریب دادن به تصاویر این نشست مدنی، اساس گفتوگو با دانشجویان را «عادیسازی بیحجابی» و «قیام علیه حکم خدا» تعبیر کردند.
نوع ادبیات به کار رفته در بیانیهها، فاصلهی عمیق نگاه جریان عصبانی را با ضوابط مدنی جامعه امروز ایران آشکار میسازد. بسیج اساتید دانشگاه علم و صنعت با صدور بیانیهای تند، حضور دانشجویانی با پوشش اختیاری را «اقدام هنجارشکنانه و مذموم» خواند و خواستار عزل فوری مدیران حاضری شد که تنها جرمشان تریبون دادن به معترضان بود. همزمان، بسیج دانشجویی ۶ دانشگاه بزرگ در نامهای تهدیدآمیز مرزهای اخلاق را جابهجا کرد و خطاب به وزیر علوم نوشت: «این بار اگر بخواهید برای بیوطنها خوشرقصی کنید، درب ورود آنها به دانشگاه و خروج شما از وزارتخانه یکی خواهد بود.» ادبیاتی که با برچسب زدن به دانشجوی معترض، نشان داد مسأله اصلی نه شرع، بلکه خطونشان کشیدن برای پایداری وفاق در دانشگاه است. پاسخ سیمایی به پروژه تخریب …
