به گزارش خبرنگار ایرنا ، حس شنوایی، نخستین و پویاترین مجرای درک جهان پیرامون و اصلیترین بستر شکلگیری هوش، ارتباط، تکوین کلام و مهارتهای شناختی در انسان است، نوزاد از همان بدو پا نهادن به هستی و حتی در واپسین ماههای زندگی جنینی، جهان را از روزنه آواها، ارتعاشها و نوای آهنگین مادرانه میشناسد و بر پایه همین دریافتهای پیوسته صوتی، ساختارهای پردازش زبانی و مسیرهای عصبی مغز را تکامل میبخشد.
هرگونه اختلال یا اُفت شنوایی که در بدو تولد و ماههای نخست زندگی تشخیص داده نشود، مانند دیواری نامرئی میان ذهن کودک و محیط بیرونی قد علم میکند و رشد طبیعی زبان، گنجینه واژگان و تکلم را به ورطه تاخیر و انزوای روانی و اجتماعی میکشاند، پیامدهای خاموش ماندن صدا در جهان کودک، صرفا به نشنیدن خلاصه نمیشود؛ این نقیصه در صورت فقدان شناسایی بههنگام، اثرات دومینووار و جبرانناپذیری بر شکلگیری حافظه شنیداری، تفکر انتزاعی، اعتمادبهنفس، تعامل با همسالان و عملکرد تحصیلی در سالهای بعد را از خود برجای میگذارد. …
