استراتژی سه‌گانه سازمان بهزیستی برای کنترل و کاهش نرخ خودکشی در کشور

آیا ما ایرانیان عقل‌مان کار نمی‌کند؟ مسئله دقیقاً برعکس است. تا دلتان بخواهد ایده داریم. ایرانیان خلاق، باهوش و با انگیزه‌اند. درباره آینده کشور هزاران ایده در گردش است. پس گیر کار کجاست؟ مسئله اصلی کمبود ایده های بزرگ نیست؛ نبود اجماع بر سر ایده‌های بزرگ است.

سازمانی که ایده‌پردازی در آن جرمِ نانوشته باشد، در نهایت به موزه‌ای تبدیل می‌شود که در آن کارکنانِ مومیایی‌شده، در میانِ اشیای عتیقه‌ی فرایندهای قدیمی، با لبخند سازمانی به استقبالِ افول می‌روند. فقر ایده، خشکسالی ناگهانی نیست؛ بیابان‌زاییِ تعمدی است به دستِ مدیرانی که کنترل بر مرگ را به آشوبِ همراه با زندگی ترجیح داده‌اند. سازمانِ سالم، جایی نیست که هیچ‌کس اشتباه نکند؛ جایی است که ایده‌های شکست‌خورده سنگ‌قبری نمادین برای اصلاحِ مسیر می‌سازند و بهترینِ پاداش، جسارتِ دوباره است.

امروز ایران در حالی حدود ۱۳ درصد جمعیت بالای ۶۰ سال دارد که تداوم کاهش نرخ فرزندآوری و تغییر ساختار سنی، کشور را به سمت مرحله گسترده‌تری از سالمندی جمعیت سوق می‌دهد، روندی که برآوردها نشان می‌دهد می‌تواند تا سال ۱۴۳۰ سهم سالمندان را به حدود ۳۰ درصد برساند و فشار قابل‌توجهی بر نظام سلامت، صندوق‌های بازنشستگی، دستگاه‌های حمایتی و اقتصاد کشور وارد کند، از این رو برنامه‌ریزی برای مواجهه با این تحول جمعیتی باید پیش از رسیدن به اوج سالمندی آغاز شود.

بارش ۲۲۴ میلی‌متری در سلمان‌شهر فقط یک هشدار اقلیمی نبود؛ سیلابی بود که نشان داد وقتی باران شدید به شهرسازی غیراصولی، نابودی پوشش گیاهی و مسیل‌های مسدود می‌رسد، خسارت چند برابر می‌شود. یک استاد دانشگاه، می‌گوید بارش اخیر نتیجه مستقیم «سوپر ال‌نینو» نبود، اما ضعف زیرساخت‌ها و مداخلات انسانی نقش مهمی در تشدید سیلاب داشت.

قورباغه‌هایی که در دیگی جوشان غوطه‌ورند و تقلا می‌کنند تا هرطور شده دستی به بیرون برسانند و شعله را زیادتر کنند؛ این استعاره‌ای است که به‌خوبی وضعیت کنونی بشر را در برابر تغییرات اقلیمی توصیف می‌کند.