به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از ایرنا، بازخوانی این دوره یک پرسش مهم را پیشرو میگذارد؛ سینمای کودک ایران چه داشت که فیلمهایش از سالن سینما بیرون میآمدند و به خاطره مشترک یک نسل تبدیل میشدند؟
کافی است چند کلمه را برای متولدین دهه ۶۰ و حتی بخشی از دهه ۷۰ کنار هم بگذاریم؛ «کپل»، «دمباریک»، «نارنجی»، «گلنار»، «خاله خرسه»، «پاتال»، «کلاهقرمزی» و «پسرخاله».
برای بسیاری از آنها این نامها فقط شخصیتهای چند فیلم و مجموعه تلویزیونی نیستند. هرکدام دری به بخشی از کودکیاند؛ به تلویزیونهای کوچک خانهها، صف سینما، ترانههایی که بچهها از حفظ میخواندند و فیلمهایی که گاهی تماشای دوباره و چندبارهشان بخشی از زندگی روزمره میشد.
اما پشت این تصویر نوستالژیک، واقعیتی جدیتر قرار دارد: سینمای کودک ایران زمانی نه فقط «فیلم کودک» تولید میکرد، بلکه مخاطب انبوه میساخت. …
