حلقه مفقوده تامین مالی صنایع

پاسخ را باید در تمایز میان «وجود نقدینگی در اقتصاد» و «دسترسی بنگاه‌ها به اعتبار» جست‌وجو کرد. نقدینگی یک متغیر کلان است، اما سرمایه در گردش یک نیاز مشخص در سطح بنگاه. میان این دو، سازوکار ساختار مالی قرار دارد؛ سازوکاری که تعیین می‌کند منابع موجود با چه سرعت، هزینه و کیفیتی به سمت فعالیت‌های اقتصادی مولد حرکت کنند. بنابراین، افزایش نقدینگی الزاما به معنای افزایش منابع در دسترس تولید نیست. مساله اصلی اقتصاد ایران را نمی‌توان صرفا کمبود منابع مالی دانست؛ مساله مهم‌تر، نحوه تخصیص و هدایت این منابع است. هنگامی که منابع به دلایل مختلف به سمت فعالیت‌های غیرمولد، بازارهای دارایی و فرصت‌های کوتاه‌مدت حرکت می‌کنند، بخش واقعی اقتصاد با وجود رشد نقدینگی همچنان در تنگنای مالی قرار می‌گیرد. در چنین شرایطی، تولیدکننده برای تامین مواد اولیه و هزینه‌های جاری خود با کمبود اعتبار مواجه می‌شود، درحالی‌که منابع مالی در بخش‌های دیگری از اقتصاد در گردش است. …