دو شاخص برای سنجش یک پیوند
شاخص ارزش افزوده خارجی در صادرات ناخالص نشان میدهد چه سهمی از صادرات ناخالص یک کشور، از نهادههای واسطهای وارداتی تشکیل شده است. این شاخص در ادبیات زنجیرههای ارزش جهانی، معیاری برای سنجش مشارکت پسین است؛ به این معنا که یک اقتصاد تا چه اندازه در تولید صادراتی خود از نهادهها، فناوری و محصولات واسطهای سایر کشورها استفاده میکند. در مقابل، شاخص ارزش افزوده داخلی در صادرات ناخالص سهم ارزش افزودهای را نشان میدهد که در داخل کشور در تولید کالاهای صادراتی ایجاد شده است. افزایش این شاخص به تنهایی نشانهای مثبت یا منفی نیست. در یک اقتصاد صنعتی میتواند نشانه ظرفیت بالای تولید داخلی باشد، اما در اقتصادی که بخش مهمی از صادرات آن را مواد خام و محصولات اولیه تشکیل میدهد، میتواند به معنای آن باشد که کشور بیشتر در نقش تامینکننده نهاده و مواد اولیه در زنجیره جهانی باقی مانده است. صادرات ایران داخلیتر شد …
