گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد- کسری غفوری: با وجود افزایش جریان نفت، تردد کشتیهای حامل گاز طبیعی مایع از تنگه هرمز همچنان متوقف مانده است. کشتیهای گاز برخلاف نفتکشها راه خود را از این آبراه باز نکردهاند و همین امر موجب شده تا قیمت این سوخت در نزدیکی بالاترین رکوردهای زمان جنگ باقی بماند.
به نوشته بلومبرگ، پیش از آغاز مجدد درگیریها، تردد محمولههای نفت خام از تنگه هرمز به بالاترین سطح خود در ماههای اخیر رسید؛ اما در مورد گاز طبیعی مایع یا همان الانجی، ماجرا به کلی متفاوت است.
از اوایل ماه جولای و در پی حمله به یک کشتی حامل گاز قطری، تقریبا هیچ محموله گازی از این گلوگاه استراتژیک عبور نکرده است.
قطع تقریبا کامل صادرات الانجی قطر که سال گذشته نزدیک به یک پنجم کل صادرات جهانی را تشکیل میداد، قیمتها در بازار نقدی اروپا و آسیا را به بالاترین سطح از زمان آغاز درگیریها رسانده است. در نقطه مقابل، نفت برنت در حال حاضر در سطحی معامله میشود که تقریبا سی درصد پایینتر از نقطه اوج زمان جنگ در ماه آوریل است.
اکنون این پرسش مطرح میشود که چرا جریان صادرات گاز مایع، برخلاف نفت، مسیر خود را از تنگه هرمز به طور نسبی بازنیافته است؟
نخستین دلیل به محدود بودن ناوگان حمل الانجی بازمیگردد. در سراسر جهان تنها حدود هشتصد و پنجاه فروند از این کشتیها وجود دارد، در حالی که تعداد نفتکشها به بیش از هفت هزار فروند میرسد. این اختلاف فاحش، ارزش هر شناور حامل گاز را به شدت بالا میبرد و از دست دادن حتی یک فروند از آنها، تاثیر فوری و مخربی بر ظرفیت حمل و نقل جهانی میگذارد. این مسئله بهویژه در مورد قطر صدق میکند، چرا که کشتیهای این کشور منحصرا برای تاسیسات صادراتی راسلفان طراحی و ساخته شدهاند. …
