نویسنده: دکتر علیرضا محمدی نیگجه، کارشناس ارشد مسائل بین الملل
دیپلماسی ایرانی:
مقدمه
نظام بینالملل در سال ۲۰۲۶ در یکی از مهمترین دورههای تحول خود پس از پایان جنگ سرد قرار گرفته است. نظم سیاسی و اقتصادیای که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و با محوریت برتری ایالات متحده شکل گرفت، اگرچه همچنان بسیاری از مؤلفههای قدرت خود را حفظ کرده است، اما دیگر نمیتواند بهتنهایی واقعیت پیچیده و متحول سیاست جهانی را توضیح دهد. ظهور چین بهعنوان یک قدرت اقتصادی، فناوری و نظامی، بازگشت روسیه به سیاست قدرت، افزایش نقش هند، تقویت قدرتهای منطقهای در خاورمیانه، گسترش نفوذ کشورهای نوظهور در آفریقا و آمریکای لاتین و افزایش مطالبات کشورهای جنوب جهانی برای مشارکت بیشتر در تصمیمگیریهای بینالمللی، همگی نشاندهنده تغییر تدریجی در توزیع قدرت جهانی هستند. از این منظر، جهان معاصر نه در یک نظم تکقطبی تثبیتشده قرار دارد و نه هنوز به یک نظام چندقطبی پایدار رسیده است؛ بلکه در مرحلهای از گذار قدرت و بازتعریف نظم بینالمللی قرار گرفته است. …
