دونالد ترامپ یکشنبه هفته پیش اعلام کرد «هدیه ای از ونزوئلا برای مردم امریکا» دریافت کرده است. این هدیه در حقیقت قرارداد تسلط امریکا بر 17 میدان نفتی ونزوئلا به مدت 100 سال است. این 17 میدان نفتی در حقیقت 7 درصد از کل منابع نفت جهان را شامل می شود. این قرارداد اما آن طور که باید در ایران جدی گرفته نشد.
آنچه امروز در ونزوئلا در حال وقوع است، اگر صرفاً یک قرارداد نفتی دیده شود، بخش مهمتری از ماجرا نادیده گرفته خواهد شد. مسئله اصلی، مسیری است که در آن ایالات متحده به این قرارداد رسیده است. ترکیبی از فشار سیاسی، تحریم اقتصادی، محاصره، قدرت نظامی و حتی ربودن شخص اول ممکلت به عنوان مانع اصلی قرارداد! این همان نقطهای است که پرونده ونزوئلا را برای ایران مهم میکند.
واشنگتن اگرچه نتوانست در تهران دقیقاً همان سناریویی را که در کاراکاس اجرا کرده تکرار کند، اما منطق حاکم بر سیاست آن میتواند مشابه باشد، فرسوده کردن کشور، تضعیف توان اقتصادی، افزایش هزینه مقاومت و سپس تبدیل فشار ایجادشده به امتیازات سیاسی و اقتصادی.
تفاوت تنها در شکل اجراست. …
