سمیه توحیدلو، جامعهشناس، در کانال تلگرامی خود نوشت:
مهرماه همواره در حافظهٔ جمعی این سرزمین، استعارهای از آغاز، بوی کاغذ نو، اشتیاق دویدن در حیاطهای پرهیاهو و پیوند دوباره با امید بود.
اما اول مهر ۱۴۰۵، آغاز سال تحصیلی رنگ دیگری دارد؛ طنین زنگ مدارسی که این روزها به صدا درمیآیند، با سکوتی سنگین و بغضآلود در هم آمیخته است. چگونه میتوان به کلاسهای درس پا گذاشت و نیمکتهایی را ندید که صاحبان کوچکشان دیگر هرگز بازنخواهند گشت؟ پاییز پیش رو پیش از آنکه فصلی برای آموختن باشد، موعد ادای دینی ناگزیر و یادبودی بزرگ است: سوگواری برای جانهای عزیزی که قربانی خشونت، جنگ و سرکوب شدند.
نخستین حقیقت تلخی که در آستانهٔ این پاییز باید بر زبان آورد این است: هیچ جنگی، هیچ قدرتی، هیچ خطکشی سیاسی و هیچ توجیه ایدئولوژیکی حق سلب حق حیات از کودکان و نوجوانان را ندارد. زشتترین، شرمآورترین و محکومترین چهرهٔ تاریخ بشر در تمامی دورانها، نقطهای است که گلولهها و موشکها تن شکنندهٔ کودکان را نشانه میروند. …
