در بسیاری از خانوادهها، اختلاف میان زن و شوهر از یک مسئله کوچک روزمره آغاز میشود؛ تأخیر در بازگشت به خانه، پول، شیوه تربیت فرزند، کارهای خانه یا حتی یک سوءتفاهم ساده. اما در برخی خانوادهها، اختلاف به سرعت از موضوع اصلی فاصله میگیرد و به حمله به شخصیت طرف مقابل تبدیل میشود.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، ارائه مداوم تصویر منفی از همسر احتمالاً موضوعی است که شما هم با آن برخورد داشتید؛ یکی از زوجین در برابر فرزندان دیگری را «بیمسئولیت»، «خودخواه»، «دروغگو» یا «بیعرضه» میخواند، گذشته او را پیش میکشد یا حتی زمانی که حضور ندارد، تصویری منفی از او برای بچهها میسازد.
پژوهشهای چند سال اخیر نشان میدهد مسئله فقط یک دعوای خانوادگی نیست. کیفیت رابطه میان والدین و نحوه مدیریت اختلافات میتواند با سلامت روانی، رفتاری و اجتماعی کودکان ارتباط داشته باشد. یک فراتحلیل گسترده که ۱۶۹ مطالعه درباره ناسازگاری کودکان و ۶۱ مطالعه درباره واکنش آنها به تعارض والدین را بررسی کرده، نشان داده است که خصومت، درگیریهای غیرسازنده و حتی کیفیت پایین رابطه والدین با مشکلات مختلف عملکردی در کودکان ارتباط دارند.
در این میان، تفاوت مهمی میان «اختلاف» و «تخریب» وجود دارد. ولی رمضانپور روانشناس میگوید: اختلاف میان دو بزرگسال لزوماً برای فرزند آسیبزا نیست. حتی یک پژوهش مروری منتشرشده در سال ۲۰۲۶ نشان داده است که تعارض سازنده، در شرایط مناسب، میتواند با مشکلات درونی و بیرونی کمتر در کودکان، امنیت عاطفی بیشتر و مهارت بهتر حل مسئله اجتماعی همراه باشد.
آنچه نگرانی متخصصان را بیشتر میکند، شیوه برخورد است: تحقیر، توهین، تهدید، سرزنش دائمی، سکوت تنبیهی، کشاندن کودک به اختلاف و وادار کردن او به انتخاب میان پدر و مادر.
فرزندی که مجبور میشود «داور» باشد
وقتی یکی از والدین در حضور فرزند دیگری را تخریب میکند، کودک تنها شنونده یک دعوا نیست. او ممکن است احساس کند امنیت خانواده در خطر است و باید طرف یکی را بگیرد یا دیگری را نجات دهد. …
