به گزارش ورزش سه، گاهی یک مسابقه ۹۰ دقیقهای و البته پراهمیت، میتواند تمام روایتها درباره یک بازیکن را عوض کند. تا پیش از دربی ۱۰۷ محمدمهدی محبی بیش از هر چیز با مبلغ رضایتنامه، قرارداد سنگین و انتظارات بالایی که از او وجود داشت به یاد آورده میشد اما شب درخشان او در نقش جهان و عملکرد چشمنوازش در مهمترین بازی باشگاهی فوتبال ایران، همه آن حاشیهها را به حاشیه برد.
محبی در بازی دیشب فقط گلزن پرسپولیس نبود؛ او خطرناکترین، موثرترین و غیرقابلمهارترین مهره هجومی تیم مهدی تارتار هم به حساب میآمد. هر بار که توپ به پایش رسید، سمت چپ خط دفاع استقلال به عقب رانده شد و هر بار که وارد نبردهای یک به یک شد، برتری با شماره ۱۰ تازهوارد سرخها بود.
این همان ستارهای بود که مهدی تارتار برای جذبش اصرار داشت.
پنج هفته و دو چهره متفاوت از محبی
شروع محبی با پیراهن پرسپولیس رویایی بود. او در هفته نخست لیگ بیست و ششم مقابل استقلال خوزستان یک گل زیبا زد و خیلی زود نشان داد پرسپولیس روی یکی از مهمترین خریدهای تابستانی خود حساب ویژهای باز کرده است.
اما بعد از آن و در سه مسابقه بعدی، محبی نه گل زد، نه پاس گل داد و نه آن بازیکنی بود که هواداران انتظارش را داشتند. نمایشهای او مقابل دفاعهای فشرده باعث شد حتی انتقادها شروع شود! اینکه آیا پرداخت رضایتنامه چندصد هزار دلاری و سرمایهگذاری بزرگ روی این وینگر ۲۶ ساله، ارزشش را داشته یا نه؟
دربی تهران اما نقطه پایان این تردیدها بود.
سمت چپ استقلال، قلمرو محبی
اگر بخواهیم عملکرد هجومی پرسپولیس را خلاصه کنیم، تقریبا اغلب مسیرها به محبی ختم میشد.
او مدام از جناح چپ استقلال و راست پرسپولیس به عمق میزد، مدافع مستقیمش را وادار به عقبنشینی میکرد و با تغییر جهتهای سریع، تعادل ساختار دفاعی استقلال را بر هم میزد. مهمتر از همه اینکه برخلاف هفتههای گذشته، تصمیمات آخرش هم درست بود؛ یا دریبل موفق، یا پاس رو به جلو و یا ضربه به سمت دروازه. …
