کد خبر: 788765 | ۱۴۰۵/۰۶/۱۰ ۰۹:۳۵:۰۳ اعتمادآنلاین |
«زیرساختهای استثمار وقیح!» عنوان یادداشت حمید روشنایی برای روزنامه اعتماد است که در آن آمده؛ قرارداد نفتی جدید ایالات متحده با ونزوئلا، تنها یک توافق اقتصادی نیست بلکه نمونه بارزی از استثمار وقیحی است که ترامپ داعیهدار آن شده است. مهمترین ویژگی این توافق، جدای از ارقام و مدت سپردن نفت ونزوئلا به امریکا، صراحت لهجه ترامپ در به دست آوردن ثروت یک کشور برای امیال شخصی و حکومتی خود است. واشنگتن با ایجاد یک شرکت خصوصی بینام! که 55 درصد مالکیت آن به امریکا تعلق دارد، حق توسعه میادین نفتی دستنخورده ونزوئلا را به مدت 25 سال به عهده میگیرد. ۱۷ میدانی که ظرفیت اثباتشده آن، ۶۵ میلیارد بشکه است. دولت ونزوئلا درآمد بالقوه توافق را حدود ۲۰۹ میلیارد دلار (بر مبنای قیمت مرجع ۶۵ دلار در هر بشکه) دانسته که فقط حدود ۱۹ دلار از هر بشکه (کمتر از یک سوم آن ) مستقیما به دولت ونزوئلا میرسد. ترامپ در این خصوص اعلام کرده ایالات متحده با ونزوئلا به توافقی دست یافته که «بزرگترین قرارداد نفتی در تاریخ جهان» بوده و هدیه ونزوئلا به مردم امریکاست. با توجه به اینکه جهان از دوران استثمار کهن به شیوههای جدید آن عبور نموده، این شیوه غارت اموال یک کشور را میتوان نوعی بازگشت به گذشته به شکل وقیحانه دانست. اما سوال اساسی آن است که چه شرایطی موجب گردید ترامپ به خود این اجازه را بدهد که چنین توافقی را به امضا رساند؟!
1- سکوت جهانی: حمله امریکا به یک کشور مستقل و دزدیدن رییسجمهور قانونی آن (با هر عنوانی که باشد) در حالی صورت گرفت که با سکوت جامعه جهانی و حتی تشویق برخی سران کشورها انجام شد. اگرچه برخی افراد و رهبران سخنانی بیان نمودند لیکن چنین اقدام بزرگی نیازمند اعتراض گسترده در سطح بینالملل بود. همین سکوت به معنای پذیرش اقدامات بعدی ترامپ گردید. …
