به گزارش رکنا، فال حافظ یا تفأل به دیوان حافظ، یکی از شناختهشدهترین رسمهای فرهنگی ایرانیان است؛ رسمی که در آن فرد با نیتی مشخص دیوان حافظ را بهصورت تصادفی میگشاید و غزل پیش روی خود را با توجه به نیت و شرایط زندگیاش تفسیر میکند.این سنت تنها به پیشبینی آینده محدود نمیشود و برای بسیاری از ایرانیان، فرصتی برای تأمل در شعر حافظ، آرامش گرفتن و پیدا کردن معنایی متناسب با شرایط شخصی است. خبرآنلاین نیز تأکید میکند که فال حافظ را نمیتوان الزاماً پاسخ مستقیم و دقیق به یک پرسش دانست؛ بلکه ارتباط میان شعر حافظ، نیت فرد و وضعیت روحی و اجتماعی او نقش مهمی در برداشت از فال دارد.
فال حافظ چیست؟
در سنت ایرانی، فرد ابتدا نیت خود را در دل مشخص میکند و سپس دیوان حافظ را بهصورت تصادفی باز میکند. غزلی که در برابر او قرار میگیرد، فال او محسوب میشود و ابیات آن با توجه به نیتی که در ذهن داشته، تعبیر میشوند.
یکی از ویژگیهای مهم شعر حافظ، چندلایه بودن و امکان برداشتهای گوناگون از ابیات است. همین ویژگی باعث شده است که یک غزل بتواند برای افراد مختلف و در شرایط متفاوت، معناهای متفاوتی پیدا کند.
به همین دلیل، فال حافظ برای بسیاری از مردم بیش از آنکه یک روش قطعی برای پیشبینی آینده باشد، نوعی تأمل و گفتوگو با شعر محسوب میشود.
تاریخچه فال حافظ از کجا آغاز شد؟
درباره زمان دقیق آغاز رسمی فال گرفتن از دیوان حافظ اتفاق نظر قطعی وجود ندارد. با این حال، روایتهای تاریخی و فرهنگی متعددی درباره شکلگیری این سنت وجود دارد.
یکی از مشهورترین روایتها به زمان درگذشت حافظ و اختلاف درباره نحوه خاکسپاری او مربوط میشود. در این داستان، گروهی حافظ را به دلیل برخی مضامین اشعارش شایسته دفن در گورستان مسلمانان نمیدانستند و گروهی دیگر با این نظر مخالفت میکردند.
در روایت مشهور، برای حل اختلاف به دیوان حافظ تفأل زده شد و بیتی از شعر او بهعنوان پاسخ انتخاب شد.
البته پژوهشگران درباره تاریخی بودن این روایت اتفاق نظر ندارند و برخی منابع آن را روایتی متأخر میدانند. بنابراین بهتر است ماجرای «اولین فال حافظ» را بهعنوان روایتی مشهور در فرهنگ عامه معرفی کرد، نه یک واقعیت تاریخی قطعی. فال حافظ در دوره صفویه رونق گرفت …
