به گزارش گروه روانشناسی رکنا، اگر کسی با حیوان خانگی اش مثل یک انسان حرف بزند، یا برای یک ربات شخصیت انسانی تصور کند، آیا حتما تنهاست؟ سال هاست چنین ایده ای در روانشناسی مطرح است: انسان وقتی احساس می کند ارتباط اجتماعی کافی ندارد، ممکن است ویژگی های انسانی را به موجودات یا اشیای غیرانسانی نسبت دهد. اما یک فراتحلیل تازه این داستان را پیچیده تر کرده است.
پژوهشگران در مقاله ای که در Acta Psychologica منتشر شده، رابطه میان تنهایی مزمن و انسان وار سازی را در قالب یک فراتحلیل چندسطحی بررسی کردند.
نتیجه اصلی؟ رابطه معناداری میان تنهایی مزمن و انسان وار سازی پیدا نشد یعنی شواهد موجود از این ایده ساده که هرچه فرد تنها تر باشد، بیشتر به اشیا و موجودات ویژگی انسانی نسبت می دهد، حمایت نکردند.
البته داستان کاملا تمام نشده است. پژوهشگران یک تفاوت فرهنگی پیدا کردند: در فرهنگ های فردگرا، انسان وار سازی موجودات غیرانسانی بیشتر از فرهنگ های جمع گرا مشاهده شد.
پس شاید مسئله فقط تنهایی نباشد. فرهنگ، هنجارهای اجتماعی و شیوه ای که انسان ها رابطه خود با جهان اطراف را می سازند نیز ممکن است مهم باشند. …
