به گزارش گروه روانشناسی رکنا، روزها، زندگی حواست را پرت می کند. کار هست، آدم ها هستند، تلفن ها زنگ می خورند و هزار اتفاق کوچک و بزرگ نمی گذارند خیلی به نبودنش فکر کنی اما شب که می شود، سکوت می آید و جای خالی آدم ها را واضح تر می کند.
یک صندلی خالی، یک عکس، یک شماره که دیگر نباید به آن زنگ بزنی، یک لباس یا حتی یک خاطره ساده، کافی است تا ناگهان تمام نبودن، دوباره خودش را نشان بدهد.
اگر امشب دلت گرفت، اگر گریه کردی، خودت را سرزنش نکن. سوگ قرار نیست مسابقه باشد. قرار نیست بعد از چند ماه، یک روز از خواب بیدار شوی و دیگر هیچ چیز یادت نیاید. قرار نیست عزیزت را فراموش کنی تا خوب شوی. قرار است کم کم یاد بگیری با جای خالی او زندگی کنی؛ با خاطره اش، بدون اینکه هر بار خاطره، تو را از پا بیندازد.
پس اگر امشب دلت برایش تنگ شده، با خودت مهربان باش. بعضی آدم ها از زندگی ما می روند، اما از داستان زندگی ما نه.
شب بخیر... …
