رکنا: در بحران گاهی یک اتفاق عجیب در رفتار جمعی دیده می شود؛ مردم فقط دنبال خبر نیستند، دنبال یک آدم می گردند که به نظر برسد می داند چه باید کرد. ممکن است این فرد یک چهره مشهور باشد، یک مدیر، یک متخصص، یک امدادگر، یک فرد بانفوذ یا حتی کسی باشد که در شبکه های اجتماعی با اعتماد به نفس درباره بحران حرف می زند. در چنین شرایطی، جمله ای که در ذهن شکل می گیرد همیشه این نیست که چه اتفاقی افتاده است؛ گاهی سؤال پنهان ذهن این است که چه کسی می تواند اوضاع را کنترل کند؟
روانشناسی اجتماعی نشان می دهد نااطمینانی می تواند نیاز انسان به جهت گیری، حفاظت و تصمیم گیری را افزایش دهد. پژوهشگران در مدل های روانشناسی پیروی از رهبر نیز سه نیاز مهم را مطرح کرده اند: نیاز به داشتن مسیر مشترک، نیاز به محافظت در برابر تهدید و نیاز به حل اختلاف و تصمیم گیری. بحران دقیقا زمانی است که این نیازها پررنگ تر می شوند. وقتی آینده مبهم است، اطلاعات ناقص است و فرد نمی داند قدم بعدی چیست، داشتن یک چهره مشخص که با اطمینان حرف می زند می تواند از نظر روانی آرام کننده باشد. حتی اگر آن فرد واقعا راه حل قطعی نداشته باشد. …
