سیدمحمد هاشمینژاد رئیس هیات مدیره اوپالکراد در یادداشتی که در اختیار پایگاه خبری بازار سرمایه ایران(سنا)، قرار داده، نوشت:
ساختار تأمین مالی اقتصاد ایران در طول دهههای گذشته عمدتاً بر محور نظام بانکی شکل گرفته است. با وجود توسعه بازار سرمایه و گسترش ابزارهای مالی، همچنان بخش قابل توجهی از بنگاههای کوچک و متوسط و حتی شرکتهای تولیدی در حال توسعه، برای تأمین سرمایه در گردش و اجرای برنامههای توسعهای خود با محدودیت دسترسی به منابع مالی مواجهاند. در سوی دیگر این معادله، حجم بزرگی از پساندازهای خرد و نقدینگی خانوارها در جستوجوی فرصتهایی برای حفظ ارزش و کسب بازده قرار دارد. از این منظر، مسئله تأمین مالی در ایران صرفاً «کمبود منابع» نیست؛ مسئله مهمتر، چگونگی پیوند مؤثر، شفاف و کمهزینه میان صاحبان منابع و بخش واقعی اقتصاد است.
تأمین مالی جمعی یا Crowdfunding را باید در متن همین مسئله تحلیل کرد. اهمیت این ابزار نه صرفاً در استفاده از فناوری و نه در امکان جمعآوری سرمایههای خرد، بلکه در کوتاهتر کردن فاصله میان سرمایهگذار و بنگاه اقتصادی است. تأمین مالی جمعی میتواند بخشی از منابعی را که در بازارهای مالی به دنبال فرصت سرمایهگذاری هستند، مستقیم به نیازهای واقعی بنگاهها متصل کند و از این طریق، حلقهای مکمل میان بازار پول، بازار سرمایه و اقتصاد واقعی ایجاد کند.
تا چند سال قبل، پرسش اصلی این بود که آیا چنین الگویی اساساً در اقتصاد ایران قابلیت توسعه دارد و آیا سرمایهگذار ایرانی حاضر است منابع خود را از طریق یک سکوی تأمین مالی در اختیار یک بنگاه اقتصادی قرار دهد؟ امروز دادههای بازار تا حد زیادی پاسخ این پرسش را دادهاند.
بر اساس آخرین دادههای مورد بررسی تا شهریور ۱۴۰۵، حجم تجمعی تأمین مالی جمعی کشور از ۴۹٬۴۷۵ میلیارد تومان عبور کرده است. ۲٬۷۲۱ طرح متعلق به ۱٬۰۳۲ شرکت سرمایهپذیر از این مسیر تأمین مالی شدهاند و نزدیک به ۷۹ سکوی فعال در این بازار حضور دارند. متوسط نرخ سود سالانه طرحها حدود ۴۵.۴۴ درصد گزارش شده و هر طرح بهطور متوسط با مشارکت ۱۶۴ سرمایهگذار تأمین مالی شده است. …
