گروه سیاسی ایسکانیوز، نهم اسفند ماه یک هزار و چهارصد و چهار، حوالی ساعت نه و نیم صبح
اولین صدای بمباران که به گوش تهرانیها رسید، آنهایی که جای رد پایشان هنوز در خیابان جمهوری خشک نشده بود، شاید فهمیدند آن چند موشکی که جایی میان خیابان کشور دوست را به زمین نشست، با چه هدفی منفجر شدند .
اذان صبح روز دهم اسفند که آن خبر ناگوار اعلام شد، اگر در هر جای دیگری از دنیا بود، میتوانست ملت و کشور مورد تهاجم را به ورطه سقوط بکشاند، اما این وسط چیزی برای خیلیها در این سو و آن سوی دنیا حیرت انگیز است؛
استقامت ملت ایران.
مردمی که میدانند در میان سختترین لحظهها، اولویت دفاع چیست و چه چیزی تمام مهرههایی را که دشمن برای در هم شکستن اراده ایرانیها چیده است، بی اثر میکند.
یک ویدئوی کوتاه در فضای مجازی دست به دست میشود؛ یکی از آن طرف آبها با چهرهای نگران، صدایی لرزان و ادعایی تکاندهنده، از یک توهم میگوید؛ همه چیز چنان دقیق است که برای لحظهای شاید هر کسی وسوسه شود باور کند. …
