به گزارش تجارت نیوز، سالها نقش چین در بازار آلومینیوم با یک تصویر ساده توضیح داده میشد؛ هر زمان قیمتهای جهانی افزایش پیدا میکرد، کارخانههای چینی تولید را بالا میبردند و با ورود فلز بیشتر به بازار، فشار کمبود را کاهش میدادند. تعیین سقف ۴۵ میلیون تنی برای ظرفیت تولید آلومینیوم اولیه این تصور را ایجاد کرد که چنین نقشی به پایان رسیده است؛ زیرا تقریبا دیگر ظرفیت خاموشی وجود ندارد که پکن بتواند در زمان کمبود فعال کند.
تحولات سال ۲۰۲۶ اما نشان داد این نتیجهگیری کامل نیست. چین هنوز میتواند مانند یک تنظیمکننده عمل کند، با این تفاوت که نقطه اثرگذاری آن از کارخانههای ذوب به صنایع پاییندستی منتقل شده است. ورق، صفحه، فویل، آلیاژ و سایر محصولات فرآوریشده اکنون همان نقشی را بازی میکنند که زمانی شمش آلومینیوم بر عهده داشت. صادراتی که همراه با کمبود افزایش یافت
صادرات آلومینیوم کارنشده و محصولات آلومینیومی چین در نیمه نخست ۲۰۲۶ بهشدت افزایش یافت و در ماه ژوئن رکورد تازهای ثبت کرد. اگرچه حجم صادرات در ژوئیه اندکی کاهش یافت، جریان خروج محصول همچنان در سطح بالایی باقی ماند؛ آن هم در شرایطی که کارخانههای تولید فلز اولیه چین نزدیک سقف تعیینشده فعالیت میکردند.
این افزایش صادرات همزمان با یکی از دورههای پرتنش بازار جهانی رخ داد. قیمت نقدی آلومینیوم در بورس فلزات لندن از حدود ۲۹۸۶ دلار در هر تن در ژانویه به ۳۸۵۵ دلار در دوم ژوئن رسید. فاصله قیمت نقدی با قرارداد سهماهه نیز از ۱۰۰ دلار در هر تن عبور کرد؛ وضعیتی که معمولا از کمبود شدید فلز قابلتحویل در کوتاهمدت حکایت دارد.
تا ۲۰ اوت، قیمت نقدی به ۳۱۸۲ دلار عقب نشست و اختلاف میان قیمت نقدی و سهماهه تقریبا از بین رفت. نکته غیرعادی آن بود که ذخایر بورس فلزات لندن در این فاصله ترمیم نشد و همچنان بیش از ۵۰ درصد پایینتر از ابتدای سال قرار داشت.
اگر کاهش قیمت نتیجه ورود انبوه شمش به انبارهای بورسی بود، باید موجودیها افزایش پیدا میکرد؛ اما چنین اتفاقی رخ نداد. تحلیل «الامای اینسایت» نشان میدهد بخشی از کمبود احتمالا خارج از شبکه انبارهای بورس و از طریق صادرات محصولات چینی تعدیل شده است. خریداران بهجای تهیه فلز اولیه، ورق، فویل، آلیاژ یا سایر محصولات موردنیاز خود را مستقیما از چین وارد کردند. …
