به گزارش سایت دیدبان ایران، در سال ۱۹۶۱، اغلب پزشکان ترجیح میدادند به بیماران نگویند به سرطان مبتلا شدهاند، اما با رشد آگاهی و درمانها، رویکرد پزشکی به شفافیت کامل تغییر کرد. امروز اگر فردی به سرطان مبتلا شود، معمولاً انتظار دارد پزشک تشخیص، گزینههای درمانی و وضعیت بیماری را با او در میان بگذارد. اما کمتر از چند دهه قبل، این رویکرد در پزشکی رایج نبود. در سال ۱۹۶۱، پژوهشی نشان داد حدود ۹۰ درصد پزشکان ترجیح میدادند تشخیص سرطان را به بیمار خود اعلام نکنند؛ رفتاری که آن زمان بخش پذیرفتهشدهای از رابطه پزشک و بیمار محسوب میشد.
در نیمه نخست قرن بیستم، بسیاری از پزشکان باور داشتند گفتن حقیقت درباره بیماریهای جدی، بهخصوص سرطان، ممکن است بیشتر از خود بیماری به بیمار آسیب بزند. آنها تصور میکردند شنیدن خبر سرطان میتواند باعث ناامیدی، افسردگی یا از دست دادن انگیزه برای ادامه درمان شود. به همین دلیل، برخی پزشکان اطلاعات مربوط به بیماری را ابتدا با خانواده بیمار در میان میگذاشتند و فقط در شرایط خاص به خود بیمار اطلاع میدادند. …
