آثار هنرمندان ایرانی به آب‌انبار لندن رفت؛ بزرگ‌ترین نمایشگاه جمعی هنر معاصر ایران

او رفت، اما آن چهره و صدای منحصر به‌ فرد همچنان در حافظه شنیداری چند نسل از مخاطبان باقی خواهد ماند، صدایی که برای شناخته شدن، هیچ نیازی به دیده شدن نداشت.

همین چند وقت پیش بود که خبر توقیف «شفرونی» منتشر شد، پیش از آن «کوری»، قبل‌تر «سووشون» و بسیار پیش‌تر «صد سال به این سال‌ها» و نمونه‌های متعدد دیگری که هر کدام در مقطعی با عبارت‌هایی مانند «توقیف»، «توقف پخش» یا «ممانعت از نمایش» مواجه شدند. اما واقعا اگر این آثار در نهایت قرار است دوباره دیده شوند، اساساً فلسفه توقیف آنها چه بوده است؟