بر اساس گزارش ایسنا، در نیمه نخست سال ۱۴۰۵، فقط حدود ۵ میلیون و ۲۰۰ هزار نفر برای تماشای فیلم به سینما رفتند؛ رقمی که در مقایسه با ۱۲ میلیون و ۸۱۳ هزار تماشاگر نیمه نخست سال ۱۴۰۴، از ریزش بیش از ۷ میلیون و ۶۰۰ هزار نفری حکایت میکند. فروش ریالی هم اگرچه به ۶۶۴ میلیارد تومان رسیده، اما این افزایش ظاهری نمیتواند واقعیت را پنهان کند؛ وقتی قیمت بلیت بالا رفته، رشد فروش الزاماً به معنای رونق سینما نیست. معیار واقعیتر، همان تعداد آدمهایی است که روی صندلی سینما نشستهاند.
البته نمیتوان شرایط امسال را نادیده گرفت. جنگ ۴۰ روزه، وضعیت اقتصادی، کاهش قدرت خرید و شرایط روحی جامعه، همه میتوانند بر رفتار فرهنگی مردم اثر بگذارند. خود گزارش ایسنا نیز به این عوامل اشاره میکند. اما نکته مهم اینجاست که بخشی از این شرایط در سال گذشته هم وجود داشته و با این حال تعداد تماشاگران تفاوتی چشمگیر داشته است. بنابراین نمیتوان تمام تقصیر را به گردن شرایط بیرونی انداخت. مسأله، خود سینما هم هست. …

![[حسام فروزان] سینما بدون تماشاگر](/news/u/2026-09-30/ettelaat-b1wy1.webp)











