الهام علمشاهی . با خاموش شدن صدای موشکها و خلوت شدن تدریجی هتلها، بحران برای دهها هزار خانواده تهرانی وارد مرحله تازهای شده است. نقلمکان از اسکان اضطراری به خانههای استیجاری، شاید سایه بیسرپناهی مطلق را از سر آسیبدیدگان برداشته باشد اما شکاف میان داشتن یک سقف موقت تا بازگشت به زندگی عادی همچنان عمیق است.
این گزارش پیامدهای اجتماعی و روانی آوارگی موقت را بررسی میکند؛ چراکه آوار واقعی، نه فقط بر آجرها و سیمانهای شهر، بلکه بر امنیت روانی و افق آینده خانوادههایی فرود آمده است که با وجود تخلیه هتلها، هنوز تکلیف خانه واقعیشان مشخص نیست.
۶ هزار نفر در هتلها
احمد صادقی، رئیس شورای اسلامی استان تهران، مدیریت اسکان شهروندان آسیبدیده را یکی از نقاط قوت مدیریت شهری در ۴۰ روز شرایط جنگی میداند. به گفته او در روزهای ابتدایی جنگ، یکهزار و ۸۲۴ خانوار شامل پنجهزار و ۹۹۸ نفر در ۴۶ هتل، اسکان اضطراری داده شدند. هدف، جلوگیری از سرگردانی خانوادههایی بود که خانههایشان آسیب دیده بود و امکان سکونت در آنها وجود نداشت.
صادقی معتقد است: برخلاف برخی تجربههای گذشته در حوادثی مانند زلزله و سیل، این بار خانوادههای آسیبدیده در فضای باز بدون سرپناه نماندند و خدمات اسکان و رفاهی در اختیار آنها قرار گرفت. میزان رضایت اعلامشده ۸۰ تا ۹۰ درصدی خانوادهها از شرایط اسکان نیز از نگاه او نشاندهنده موفقیت این مرحله است.
اما هتل، قرار نبود خانه دائمی این خانوادهها باشد. برنامه مدیریت شهری از همان ابتدا این بود که هر خانواده، متناسب با وضعیت ملک خود، یا به خانه بازگردد یا در صورت نیاز ساختمان به بازسازی، مقاومسازی و نوسازی، تا زمان آماده شدن خانه اصلی در یک واحد مسکونی مناسب اسکان پیدا کند.
اکنون، براساس آمار ارائهشده از سوی رئیس شورای اسلامی استان تهران، تعداد خانوادههای حاضر در هتلها از یکهزار و ۸۲۴ خانوار به ۶ خانوار، شامل ۲۸نفر در سه هتل رسیده است. اما این کاهش به معنای آن نیست که همه این خانوادهها به خانههای اصلی خود بازگشتهاند. در واقع، بخش قابلتوجهی از آنها وارد مرحلهای شدهاند که میتوان آن را «اسکان موقت» نامید. …
