به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری دانشجو، بررسی روند تصمیمگیری سیاستگذاران و جهتگیریهای اتخاذشده در نظام سلامت ایران طی سالهای گذشته نشان میدهد که بخش قابلتوجهی از توجه و منابع نظام سلامت، بیش از آنکه متوجه پیشگیری و غربالگری زودهنگام بیماریها باشد، بیشتر صرف توسعه و گسترش خدمات درمانی شده است. این در حالی است که در بسیاری از حوزهها، از جمله سلامت دهان و دندان، میتوان با سرمایهگذاری بهموقع در پیشگیری، غربالگری و ارائه خدمات پایه، از شکلگیری بخش قابلتوجهی از بار بیماری و هزینههای درمان در سالهای بعد جلوگیری کرد. نتیجه این رویکرد را میتوان در وضعیت امروز سلامت دهان جامعه دید؛ آخرین پیمایشهای شاخص بهداشت دهان و دندان نشان میدهد که این شاخصها بدتر شدهاند این نشان میدهد مداخلههای ما متناسب با نیاز کشور نبوده است و در مواردی منتهی به دسترسی ناکافی خدمات پایه شده است؛ و در شرایطی که ساختار جمعیتی کشور نیز بهسرعت در حال تغییر است، میتواند در سالهای پیشرو فشار بیشتری بر نظام ارائه خدمات دندانپزشکی وارد کند.
وضعیت سلامت دهان در سنین پایین، نشان دهنده بخشی از نتایج این مسیر اشتباه است. بر اساس آمار موجود، تنها ۲۷.۴ درصد از کودکان در ۱۲سالگی فاقد پوسیدگی دندان هستند و این شاخص در فاصلهای کوتاه، یعنی تا ۱۵سالگی، به حدود ۰.۴ درصد کاهش پیدا میکند. فارغ از آنکه چه عواملی در این فاصله سنی به بروز پوسیدگی منجر میشوند، این ارقام این واقعیت مهم را نشان میدهد که پیشگیری و مراقبت مستمر از سلامت دهان هنوز نتوانسته جایگاه خود را در نظام ارائه خدمات سلامت پیدا کند. …
