به گزارش خبرنگار گروه استانهای خبرگزاری دانشجو، حادثه مدرسه شجره طیبه میناب در روز نهم اسفندماه را نمیتوان تنها در قاب روز وقوع آن دید؛ حادثهای که در یک روز تلخ رخ داد، اما آثار آن برای بسیاری از خانوادهها در همان روز به پایان نرسید. برای خانوادههای شهدا، داغ عزیزان همچنان تازه است و برای جانبازان و دانشآموزان بازمانده نیز مسیر بازگشت به زندگی عادی، مسیری کوتاه و ساده نیست.
روایت شجره طیبه امروز به برکت خون شهدا همچنان در جریان است؛ نام و یاد دانشآموزانی که جان خود را از دست دادند، بخشی از حافظه جمعی مردم میناب و جامعه ایران شده است. اما در کنار پاسداشت این نامها، یک مسئولیت مهمتر نیز بر دوش جامعه و مسئولان قرار دارد: نباید کسانی را که پس از حادثه ماندهاند، در سایه گذر زمان فراموش کرد.
بازماندگان، ادامه همان روایتاند؛ کودکانی که ممکن است آثار جسمی و روانی حادثه را با خود حمل کنند، خانوادههایی که علاوه بر سوگ، با هزینهها و مشکلات ناشی از حادثه مواجهاند و جانبازانی که مسیر درمان و توانبخشی آنان ممکن است به ماهها و سالها زمان نیاز داشته باشد.
…
