در فرهنگ اصیل ایرانی، تفال به دیوان خواجه شمسالدین محمد حافظ شیرازی، یکی از دیرینهترین و محبوبترین آیینهای معنوی است که قرنهاست در میان مردم جایگاه ویژهای دارد. این سنت زیبا نه تنها در شبهای یلدا و لحظات تحویل سال، بلکه در بسیاری از روزهای عادی زندگی نیز به عنوان راهی برای طلب روشنایی و یافتن نشانهای از مسیر پیش رو به کار میرود.
مردم ایران از دیرباز باور داشتهاند که دیوان حافظ، آینهای از ناخودآگاه جمعی و پنجرهای به سوی آگاهی برتر است. هنگام رویارویی با ابهامات و تردیدها، نیت میکنند و دیوان را میگشایند تا پاسخی برای پرسش درونی خود بیابند .
امروز، پنجشنبه دوم مهرماه ۱۴۰۵، با نیت روشن شدن مسیر دل، کار، آینده و تصمیمهای مهم زندگی، دیوان خواجه شیراز را میگشاییم . پنجشنبه در فرهنگ ایرانی روزی مبارک برای استغاثه و طلب گشایش است و مهرماه، ماه آغاز فصل پاییز، نماد تحول و دگرگونی به شمار میرود.
غزل حافظ
**ای خونبهای نافه چین خاک راه تو / خورشید سایهپرور طرف کلاه تو**
**نرگس کرشمه میبرد از حد برون خرام / ای من فدای شیوه چشم سیاه تو**
…
