جوان آنلاین: هستند مردانی که سالها در گمنامی و سکوت، حصار امن فرماندهان بزرگ میدان بودند. انسانهای مخلص و خستگیناپذیری که سایهبهسایه سرداران نامدار حرکت کردند و سرانجام نیز پاداش عمری مجاهدت خاموش را با ردای سرخ شهادت گرفتند. سردار شهید محمد قنبری، از نیروهای مخلص ستاد کل نیروهای مسلح و سرتیم حفاظت از سپهبد شهید غلامعلی رشید و دریاسالار علی شمخانی بود. دلاورمردی که در جریان نبرد رمضان و تجاوز دشمن صهیونیستی در تاریخ ۹اسفند ماه سال ۱۴۰۴ در بیت رهبری به آرزوی دیرینهاش رسید. ما در گفتوگویی صمیمانه با خانم مژگان محمدی (همسر شهید) و فرزندان برومندش، امیرحسین و ایلیا، به بازخوانی سبک زندگی و مجاهدتهای خاموش او پرداختیم. با هم بخوانیم.
خانم محمدی، از نحوه آشنایی و آغاز زندگی مشترکتان با شهید قنبری بگویید.
سالها افتخار داشتم در کنار مردی زندگی کنم که زندگی شخصی و حرفهایاش را با عالیترین درجه از مسئولیتپذیری و احساس وظیفه پیش میبرد. ازدواج ما کاملاً سنتی و از طریق یکی از آشنایان شکل گرفت. از همان روزهای اول، وقار، آرامش، متانت و حس تعهد بالای ایشان توجهم را جلب کرد. در گفتوگوهای ابتدایی تأکید داشت که «اولویت اول زندگی باید همسر و فرزندان باشند». حرفی که در طول ۲۰ سال زندگی مشترک، با تمام وجود و در اوج صداقت به آن پایبند ماند و آن را اثبات کرد. برای من مهم بود که در زندگی مشترک احترام و اعتماد وجود داشته باشد و ایشان هم روی مسئولیتپذیری و پایبندی به خانواده تأکید داشت. درباره سختیهای شغلش هم صحبت میکردیم، اما دقیقاً هیچکدام از ما نمیدانستیم که سرنوشت به کجا میرسد.
زندگی با یک نیروی نظامی و حفاظتی ردهبالا قطعاً شرایط خاصی دارد. این مسیر را چگونه سپری کردید؟ …
