‌پایان عصر «باید بشود»‌ها در مدیریت‌

ایران در یکی از حساس‌ترین، خطیرترین و سرنوشت‌سازترین مقاطع تاریخی خود به سر می‌برد. شرایط پیچیده ژئوپلیتیک، تقابل‌های نظامی و تحمیل فشار‌های همه‌جانبه خارجی در طول یک سال گذشته، هدفی جز فرسایش تاب‌آوری ملی، گسست پیوند‌های همبستگی اجتماعی و فلج‌سازی شریان‌های اقتصادی کشور را دنبال نمی‌کند. در چنین شرایط پرتنشی که موجودیت، توسعه و پیشرفت زیرساختی کشور هدف‌گذاری شده‌است، تداوم شیوه‌های فرسوده، الگو‌های سنتی اداره امور و رفتار‌های دیوان‌سالارانه گذشته نه‌تنها ناکارآمد، بلکه نوعی انفعال غیرقابل جبران و آسیب‌رسان به امنیت ملی محسوب می‌شود. عبور سرافرازانه از این پیچ تاریخی سرنوشت‌ساز، مستلزم بازآفرینی بنیادین در الگو‌های حکمرانی اجرایی، ورود جدی به فاز اقدام جهادی همپای مردم و بازطراحی اولویت‌های عملیاتی است، اما تحقق این تغییرات بنیادین اجرایی پیش از هر ابزار مادی، در گرو یک تحول ساختاری در روان‌شناسی رفتاری، کلامی و رویکردی مدیران و کارگزاران اجرایی نهفته است.  …