«شهریار» پلی میان دل ،زبان وسرزمین

دکتر بهرام معینی

آرمان امروز : ادبیات هر سرزمین، حافظه زنده آن ملت است؛ حافظه‌ای که در شعر، داستان، موسیقی و زبان، تجربه‌های تاریخی و عاطفی انسان را از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کند. در میان شاعران معاصر ایران، کمتر شاعری را می‌توان یافت که همچون سیدمحمدحسین بهجت تبریزی، متخلص به شهریار، توانسته باشد میان زبان و عاطفه، سنت و نوگرایی، فرهنگ بومی و هویت ملی، و عشق انسانی و معنویت پیوندی چنین گسترده برقرار کند.

27 شهریور، سالروز درگذشت شهریار، در تقویم فرهنگی ایران به عنوان روز شعر و ادب فارسی و روز بزرگداشت این شاعر نامدار ثبت شده است. شهریار در سال ۱۲۸۵ در تبریز چشم به جهان گشود و در ۲۷ شهریور ۱۳۶۷ درگذشت و در مقبرهالشعرای تبریز آرام گرف اما شهریار تنها یک نام در تقویم نیست؛ او بخشی از حافظه عاطفی و ادبی چند نسل از ایرانیان است.

شهریار؛ شاعری از متن زندگی

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های شعر شهریار، پیوند عمیق آن با زندگی است. در شعر او، عشق، فراق، مادر، پدر، روستا، شهر، دوستی، ایمان، تنهایی، مرگ، امید و خاطره، مفاهیمی انتزاعی نیستند؛ بلکه تجربه‌هایی ملموس و انسانی‌اند. …